01 Individuele trajecten

Een kind was getuige van een zeer heftige mishandeling van een van zijn ouders door een onbekende persoon. Een paar dagen na het incident ging ik op huisbezoek. Het kind huilde veel, gaf aan constant de beelden van de mishandeling voor zich te zien en kon niet goed meer slapen. Door de MatriXmethode toe te passen, heeft het kind de beelden van de mishandeling actief teruggehaald in het werkbrein, de beelden in het hoofd en de bijkomende gevoelens gewist en vervolgens heeft hij deze vervangen door een ander plaatje en een ander gevoel. Het kind gaf hierna meteen aan dat het al anders voelde. Kinderen ervaren een soort opluchting. Een vervolgbehandeling bleek niet meer nodig. Een week later heb ik het kind weer gezien en vertelde hij stralend nergens meer last te hebben gehad.

Via het ondersteuningsteam van een middelbare school ontving het SMW een aanmelding van een leerling in het examenjaar van de MAVO, die niet of nauwelijks meer naar school ging. De leerling was letterlijk en figuurlijk ziek van school, angstig en liep voor school weg. Thuis ontstonden er flinke ruzies met haar ouders. Ouders hebben via de huisarts hulp gezocht en kregen een doorverwijzing voor psychologische hulp bij de Molendrift. Helaas kwam de leerling op een wachtlijst van bijna een half jaar wat zou betekenen dat ze pas halverwege 2023 in behandeling zou komen. Pas na afloop van de examens. Het ondersteuningsteam heeft de schoolmaatschappelijk werker gevraagd om de leerling in de tussentijd te ondersteunen. Het SMW is begin dit jaar gestart met een gemotiveerde maar angstige leerling en de ouders. Er is wekelijks contact geweest, wat geresulteerd heeft in een grote verbetering wat betreft de interactie tussen ouders en kind, en daarnaast is de leerling weer naar school gegaan. Langzaam aan heeft de leerling het vertrouwen teruggevonden en heeft alle examens zonder ziekte kunnen afleggen. Hoewel de uitslag vanwege één hertentamen nog even op zich laat wachten, is op deze manier in ieder geval voorkomen dat de leerling de examens niet heeft bijgewoond, en had de leerling vanwege de leeftijd moeten beginnen met een entree-opleiding in het vervolgonderwijs. Nu gaat de leerling hoogst waarschijnlijk na de vakantie starten met een vervolgopleiding tot pedagogisch medewerker in de kinderopvang. De grootste winst voor deze leerling en de ouders is dat de leerling weer meedoet en grotendeels de angsten heeft kunnen overwinnen. De ouders gaven aan dat ze hun kind weer terug hebben. De kracht van het SMW was de korte lijn met school en de directe beschikbaarheid.

Een ander voorbeeld betreft een aanmelding van een basisschoolleerling waarbij een van de ouders ongeneeslijk ziek is. Het kind had hier erg veel last van en durfde niet meer bij de betreffende ouder weg te gaan om dat leerling bang was dat de ouder zou komen te overlijden wanneer de leerling er niet bij was. Dit leverde zoveel strijd en stress op voor alle gezinsleden dat ze SMW gevraagd hebben hierin mee te denken en gesprekken te voeren met het kind. De leerling gaf aan graag aan de klasgenoten te willen vertellen waarom de leerling af en toe niet op school is en waarom de ouders de leerling nog elke dag naar school brengen en vandaar ophalen. SMW heeft toen met het kind, de ouder en juf een plan gemaakt om het aan de klas te vertellen. Juf had een sterk verhaal geschreven wat leek op die van deze leerling. Na het voorlezen van dit verhaal is de klas gevraagd of de leerlingen wel eens te maken hebben gehad met iemand die ongeneeslijk ziek is. De leerlingen waren heel open en het leverde een emotioneel maar ook mooi gesprek op. Ook de ouder kwam nog in de klas om vragen van de kinderen te beantwoorden. Na het bespreken van dit onderwerp waren alle kinderen buiten op het plein en omhelsden ze elkaar. Voor deze leerling viel er een last van de schouders nu deze op school niks meer hoeft uit te leggen. Ook weet het kind niet de enige te zijn die dit doormaakt. Met de ouder is duidelijk afgesproken dat deze het eerlijk zal aangeven als het niet goed gaat. Dan mag de leerling thuisblijven. De leerling gaat nu weer met plezier en zonder strijd naar school. 

Via het project vroegsignalering kwam een signaal binnen over een inwoner met veel schulden die zou verblijven op een oud bootje. De vroeg er op af-medewerker kreeg uiteindelijk wel contact maar heeft gelijk ingeschat dat er meer hulp nodig was voor deze inwoner en meldde hem aan bij het voordeurteam van deBasis. Een maatschappelijk werker is naar de inwoner toegegaan en na enige pogingen om contact te leggen, kwam de inwoner ook naar deBasis. De inwoner bleek eigenlijk nergens officieel ‘te bestaan’. Het laatste bekende adres was van 11 jaar geleden in een andere regio. Via een document van een oud werkgever kwam de maatschappelijk werker aan een Burgerservicenummer en kon er een DigiD en een identiteitsbewijs aangevraagd worden. De inwoner bleek net twee maanden de pensioengerechtigde leeftijd te hebben bereikt maar de SVB had de inwoner vooralsnog niet kunnen vinden.

Aanvankelijk heeft de maatschappelijk werker een briefadres voor de inwoner aangevraagd bij deBasis maar burgerzaken besloot na zes weken dat de aanlegplaats van het bootje ook als adres kon dienen. Vervolgens kwamen er al vrij snel veel brieven en dwangbevelen van schuldeisers binnen. Gelukkig was de VKB al betrokken via het vroeg er op af-traject en de samenwerking verliep erg goed. De inwoner bleek nergens voor verzekerd en de gezondheid was erg verzwakt. De nachten waren koud en het bootje was erg klein en vochtig. De beheerder van de aanlegsteigers was bezorgd en heeft de inwoner aan alle kanten geholpen om in eten en warmte te voorzien. De maatschappelijk werker heeft de inwoner ingeschreven bij Acantus en een paar particuliere woningbouwbedrijven. Op het bootje blijven wonen was uiteindelijk geen optie meer.

In eerste instantie wilde de inwoner uit schaamte geen gebruik maken van de Voedselbank maar uiteindelijk is inwoner toch met de maatschappelijk werker naar de uitgifte geweest. Inmiddels haalt de inwoner nu elke week zelf een pakket op. De inwoner staat feitelijk onderaan de lijst bij Acantus maar via loting heeft de maatschappelijk werker, namens de inwoner, een seniorenwoning geaccepteerd. Uiteindelijk kon inwoner toen ook een basisverzekering van Menzis aanvragen.

De beheerder van de aanlegsteiger heeft de inwoner geholpen met tweedehands meubels, die afkomstig waren uit een erfenis. De maatschappelijk werker heeft toeslagen aangevraagd. Alles leek voorspoedig te gaan. Helaas kreeg de inwoner op de dag dat de zorgpolis binnenkwam een hartaanval en werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. De inwoner wilde geen behandeling en kwam op eigen houtje terug naar de nieuwe woning. Maatschappelijk werk heeft enkele dagen later een huisarts bereid gevonden om naar de inwoner te komen kijken en maatschappelijk werk heeft vervolgens opnieuw een ambulance gebeld en de inwoner laten opnemen in het ziekenhuis.

De inwoner is inmiddels weer thuis, waar deze thuiszorg en huishoudelijke verzorging ontvangt. Ook blijft de huisarts beschikbaar. De voedselbank brengt bij uitzondering het voedselpakket bij de inwoner thuis. De inwoner heeft nog hoge schulden maar ontvangt inmiddels wel weekgeld. De aanvraag beschermingsbewind loopt nog via de VKB.   

Zo zijn er bijvoorbeeld inwoners met autisme, die het lastig vinden om structuur in hun leven te bouwen, als het bijvoorbeeld gaat om het huishouden of vrijetijdsbesteding. De ambulant begeleider kijkt dan samen met de inwoner hoe de inwoner zelf kan leren om meer structuur aan te brengen en dit ook vol te houden. En hoe ga je ermee om als het even niet gaat zoals het eigenlijk zou moeten gaan? Hoe ga je om met perfectionisme wanneer dit streven naar perfectie niet haalbaar is? 

- Ambulant begeleider

Een inwoner kampt met een angststoornis en woont als gevolg daarvan jarenlang weer thuis bij de ouders, waar de inwoner zich veel opsluit in de eigen kamer en niet meer buiten komt. Ambulante begeleiding is betrokken geraakt bij de inwoner en langzaam aan ontstaat er een vertrouwensband, waardoor de inwoner haar hart kan luchten, en waardoor er ruimte ontstaat om aan het zelfvertrouwen te werken. Op een gegeven moment gaan ze gezamenlijk kleine stukjes wandelen buitenshuis, en door de inwoner kleine taakjes te geven krijgt deze steeds wat meer grip op het leven. Toen het toch weer minder ging is er een tweede ambulant begeleider bijgekomen ter ondersteuning en is de inwoner aangemeld voor meer specialistische hulp. Vervolgens wilde de inwoner een tijdje geen ambulante begeleiding meer, maar uiteindelijk gaf de inwoner zelf weer aan dat dit toch wel nodig was. De inwoner kreeg een huurwoning toegewezen en is onder andere met de hulp van vrijwilligers van de buurtschuur verhuisd. In deze nieuwe fase voelde de inwoner zich eenzaam en was het fijn dat de ambulante begeleiders de inwoner kwamen opzoeken. De ondersteuning geeft de inwoner naar eigen zeggen stabiliteit, overzicht, duidelijkheid, fijne tips en adviezen, contact met de buitenwereld en laat haar inzien dat ze de moeite waard is. De begeleiders dagen haar uit om steeds weer een stapje verder te gaan. Daarnaast biedt de specialistische hulp onder meer handvaten om grip te krijgen op impulsieve gedachten en dwanghandelingen. Ook heeft de inwoner bevestigd gekregen dat ze een vorm van autisme heeft, wat heeft gezorgd voor opluchting en meer duidelijkheid. De inwoner heeft zich op aanraden van de ambulant begeleiders aangesloten bij de lotgenotengroep Autisme van deBasis en drinkt af en toe koffie bij Voordoor. De specialistische hulp wordt afgeschaald en de inwoner durft (deels onder begeleiding) steeds meer buiten de deur te komen. 

Vanwege de coronapandemie ging een groot sportevenement niet door. Dit tot grote teleurstelling van de betreffende inwoner. Doordat het vele trainen wegviel ontstond een gebrek aan structuur. Inwoner kon er moeilijk mee omgaan en kampte als gevolg hiervan met drankproblemen en middelengebruik. Ook waren financiële problemen ontstaan door bijkomende gokschulden. Ambulante begeleiding heeft de inwoner ondersteund door te helpen met het regelen van bewindvoering. Dit gaf veel rust. De inwoner heeft zelf contact gezocht met Verslavingszorg Noord Nederland (VNN) en is inmiddels afgekickt. De inwoner voelt zich weer energiek en kijkt weer positief naar de toekomst.   

Een ander voorbeeld hiervan gaat over een echtpaar met financiële moeilijkheden. De financiële problemen leidt op diverse gebieden tot beperkingen. Zo krijgen ze bij deBasis hulp van een medewerker die ondersteund bij het zoeken naar oplossingen met betrekking tot de financiële problemen. Daarnaast is het echtpaar meegenomen naar verschillende mogelijkheden voor sociale contacten, zoals een buurthuis waar ook contact met een vrijwilliger gelegd is. Ook zijn ze door een medewerker (via een website van derden) gekoppeld aan een huishouden waar ze deels voor een hondje kunnen zorgen. Doordat ze daarvan genieten draagt deze activiteit ook bij aan hun welzijn, met name omdat het hebben van een eigen hond financieel voor henzelf nu geen mogelijkheid is.

"Een jongvolwassene werd via de huisarts naar mij doorverwezen omdat de belastbaarheid van de inwoner beperkt is als gevolg van lichamelijke klachten. De inwoner doet overdag vrijwel niets, heeft lichamelijk veel lasten en beperkte energie. Allerlei mogelijkheden tot activering hebben tot dusver geen succes gehad, tot deze inwoner via mij bij Actief in 't groen terecht kwam. Hier zit de inwoner samen op het terras bij de groep, en komen er spontaan gezellige gesprekken op gang. De inwoner vertelde dieren leuk te vinden en gaat nu binnenkort graag mee wandelen met de honden. Ook lijkt het de inwoner leuk om iets met paarden te kunnen doen. Zo geweldig dat er eindelijk iets passend voor inwoner is gevonden, waar deze blij en actief van wordt en contacten mee op doet."

Een jongvolwassen inwoner kwam uit een vorm van beschermd wonen. De inwoner kwam weer thuis bij een van de ouders wonen, maar dit liep vaak niet goed. Ambulante begeleiding heeft eraan bijgedragen dat de inwoner inmiddels zelfstandig samenwoont met een partner, een opleiding heeft afgerond en een baan heeft gevonden. Binnenkort kan de inwoner ook uit de bewindvoering. Wat dit verhaal met name zo succesvol maakt is dat de inwoner het meeste eigenlijk zelf heeft gedaan, waarbij de ambulant begeleider er was om mee te praten en mee te denken, maar waarbij uiteindelijk zoveel mogelijk is uitgegaan van de eigen kracht van de inwoner. 

OCO is benaderd door een ouder omdat zij in de brief zag staan dat ze gebruik kon maken van OCO. De ondersteuning was voor een kind van 11 jaar die sinds een paar maanden een ziekte diagnose had. Als OCO uitgelegd wat de WMO vergoed en waar haar kind recht op heeft. Ook ondersteuning geboden in het gesprek om dingen te verhelderen en mee te denken met passende oplossingen.

----------------------------------------------------------

OCO heeft naar aanleiding van een ondersteuningsvraag eerst een kennismakingsgesprek met de cliënt om de hulpvraag uit te diepen en het gesprek met de WMO consulent voor te bereiden. Het ging om een oudere inwoner die graag gebruik wilde maken van vervoer om zo zelf nog eens naar een winkel te kunnen en kinderen te kunnen bezoeken die iets verder weg wonen. Inwoner heeft een taxipas toegekend gekregen. Signalen van eenzaamheid zijn opgepakt en een activiteitenbegeleidster is ingeschakeld om de weg naar activiteiten te verkleinen.